تراکم اندیشه‌ها

مصطفای چمران_1

+ تا مدتی کامنت‌ها بسته است. تا مدتی من نمی‌نویسم. این پست‌هایی که در این مدت می‌ذارم، از کتابِ «عارفانه‌ها» انتخاب شدن؛ به قلمِ مصطفای چمران. من عرفان رو دوست ندارم. من حقیقتاً عرفان رو دوست ندارم. مگر عارف، مصطفا باشه.


یاعلی.



می‌خواهم شهید بشوم، ولی به راهِ خود امیدوار باشم.

می‌خواهم مظلوم باشم، ولی راهِ خود را حق بدانم.

نمی‌خواهم حکومت داشته باشم و از خطرِ سقوط در بیم باشم.

نمی‌خواهم قدرت داشته باشم ولی ظلم و ستم کنم.

نمی‌خواهم نماز بخوانم ولی غرورِ زهد مرا برباید.

نمی‌خواهم که تظاهر به دین‌داری کنم.

نمی‌خواهم جزوِ مومنین باشم ولی تعصبِ خشک جلوی عقل و دلِ مرا بگیرد.

نمی‌خواهم پیروزی باشم که غرور و تکبر بر من مسلّط شود.

نمی‌خواهم احساساتِ انقلابی چنان مرا بگیرد که حقایقِ عینی را فراموش کنم.

نمی‌خواهم درد و غم مرا بسوزاند در حالی که به عرفانِ من نیفزاید.

می‌خواهم در آغوشِ مرگ فرو روم، در صورتی‌ که به حیاتِ ابدی مطمئن باشم.

می‌خواهم سنگِ زیرینِ آسیا باشم، به شرطِ آن‌که کاروانِ انسان‌ها به سوی تکامل پیش برود. 

می‌خواهم قربانی شوم، تا امتِ اسلامیِ من باقی بماند.*


*در ایران (خوزستان) نگاشته شده است.



Designed By Erfan Powered by Bayan